Obrona Cywilna Kraju - wersja tekstowa
W jaki sposób prawo humanitarne chroni uchodźców i osoby wysiedlone? - wersja graficzna tekstu
Uchodźcami są ludzie, którzy uciekli ze swojego kraju, natomiast osobami wysiedlonymi są ci, którzy nie opuścili obszaru swojego państwa.
Uchodźcy korzystają przede wszystkim z ochrony przyznanej im w prawie dotyczącym uchodźców oraz wynikającej z uprawnień Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (UNHCR). Są oni również chronieni międzynarodowym prawem humanitarnym, jeżeli stają się ofiarami konfliktu zbrojnego znajdując się w rękach strony przeciwnej lub w wyniku działań wojennych prowadzonych w państwie, które ich przyjęło. Czwarta konwencja genewska i protokół I przyznają uchodźcom szczególną ochronę. Dotyczy to zwłaszcza uchodźców na obszarach okupowanych. Czwarta konwencja odwołuje się także do zasady non-refoulement (czyli zakazu zawracania osób znajdujących się w stanie bezpośredniego zagrożenia - przyp. tłum.) stanowiącej podstawę prawa dotyczącego uchodźców.
Osoby wysiedlone na obszarze swojego własnego państwa są chronione podczas konfliktu zbrojnego normami międzynarodowego prawa humanitarnego, które zapewniają ludności cywilnej rzeczywiście szerokie gwarancje. Celem tych norm jest przede wszystkim ochrona ludności cywilnej przed następstwami działań wojennych; na przykład, zabronione jest atakowanie lub terroryzowanie osób cywilnych, traktowanie głodu jako metody walki, czy niszczenie dóbr niezbędnych dla przetrwania ludności. W konflikcie wewnętrznym, osoby wysiedlone podlegają ochronie na podstawie art. 3 wspólnego czterem konwencjom genewskim oraz protokołu II.
Prawo humanitarne zakazuje przymusowych wysiedleń z wyjątkiem sytuacji, w których wysiedlenie jest konieczne albo w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludności, albo z naglących względów wojskowych. Co więcej, ogólna ochrona przyznana ludności cywilnej w prawie humanitarnym powinna doprowadzi do ograniczenia wysiedleń. Niestety, w niedawnych konfliktach normy te były zbyt często naruszane, dlatego przede wszystkim należy zapewnić lepsze przestrzeganie obowiązujących przepisów i nie zajmować się przygotowywaniem nowych reguł.
PRAWO MIĘDZYNARODOWE DOTYCZĄCE UCHODŹCÓW
Prawo dotyczące uchodźców opiera się w szczególności na następujących dokumentach:
- Konwencji Narodów Zjednoczonych o statusie uchodźców z 1951 r.;
- Protokole dotyczącym statusu uchodźców z 1967 r.;
- Konwencji Organizacji Jedności Afrykańskiej dotyczącej zagadnień charakterystycznych dla problemu uchodźców w Afryce z 1969 r.;
- Deklaracji z Kartageny w sprawie uchodźców z 1984 r.;
- rezolucji przyjętych zwłaszcza przez Zgromadzenie Ogólne NZ.
DEFINICJA UCHODŹCY
Zgodnie z art. 1 konwencji z 1951 r., pojęcie "uchodźca" ma zastosowanie do każdej osoby, która "na skutek uzasadnionej obawy prześladowania z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, znajduje się poza granicami kraju, którego jest obywatelem i nie może korzystać z ochrony tego kraju lub nie chce korzystać z takiej ochrony w związku z takimi obawami; albo która nie posiadając określonego obywatelstwa i znajdując się poza krajem swojego stałego zamieszkania wskutek podobnych zdarzeń nie może lub nie chce, z powodu tych obaw, powrócić do tego kraju."
Konwencja OJA i deklaracja z Kartageny rozszerzyły tę definicję włączając do niej osoby uciekające przed wydarzeniami, które w poważny sposób naruszają porządek publiczny, takimi jak konflikty zbrojne i zamieszki.
27 grudnia 2006
Data modyfikacji : dn. 15 stycznia 2007
Zawartość działu
|
|
|
|
ostatnia aktualizacja serwisu: 06.09.2010
liczba osób, które odwiedziły nasz serwis: 1.232.373
Obrona Cywilna Kraju - wersja tekstowa
redakcja serwisu
© 1999-2010 Obrona Cywilna Kraju - wersja tekstowa.
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Przy wykorzystywaniu materiałów wymagane jest podanie źródła.